بنیاد خیریه سپهر بم

زلزله بم سبب شد تعدادي از هم وطنان بمي دچار مصدوميت هاي نخاعي و نتيجتاً به حاشيه زندگي اجتماعي رانده شوند .

با عنايت به ضرورت بازگرداندن مصدومين ضايعه نخاعي به زندگي طبيعي و متعارف شهروندي ، بنیاد خيريه سپهر بم اقدام به تاسيس مجتمع سپهر شامل مراکز حرفه آموزی و اشتغال ، توانبخشی و نگهداري مصدومين ضايعه نخاعي نمود.

همزمان با اجرای عملیات ساختمانی مجتمع سپهر، بمنظور بررسی ویژگی های فردی و روحی مصدومین ضایعه نخاعی ، در پاییز سال 1385 ملاقات و مصاحبه روان شناسی با 120 نفر مصدومین ضایعه نخاعی در محل زندگی آنها برنامه ریزی شد. دراین اقدام مصدومین ضایعه نخاعی مورد آزمون روان شناختی و شخصیتی قرار گرفتند و سن ، سواد ، جنسیت، وضع سکونت، وضعیت تأهل ، سلامت جسمانی و روانی و اختلالات احتمالی روانی آنها مورد بررسی قرار گرفت و برای آنها پرسشنامه های مددکاری تکمیل گردید.

  

 درپی بررسی ویژگی های فردی و روحی مصدومین ضایعه نخاعی و نتایجی که از بررسی مذکور بدست آمد، از ابتدای سال 1386 یک گروه سیار شامل پزشک ، فیزیوتراپ ، پرستار و مددکار مأموریت یافت به مدت پنج ماه مستمراً با مصدومین ضایعه نخاعی در محل زندگی آنها ملاقات نماید، بیماریهای عفونی آنها را تشخیص دهد و معالجه کند ، زخمهای بستر آنان را پانسمان و نسبت به مددکاری و فیزیوتراپی مقدماتی آنها اقدام نماید.

در شهریورماه 1386 تعداد 34 نفر از مصدومین ضایعه نخاعی از زخم بستر رنج میبردند که مراقبت ها و پانسمانهای مستمر و دریک مورد عمل جراحی آنها موجب شده است که زخم بستر تعداد 24 نفر آنها کاملاٌ درمان شود و امید میرود که 10 نفر بقیه نیز طی ماههای آینده از رنج زخم بستر رهائی یابند. همچنين توانبخشی مستمر و مراقبتهای پزشکی تحت نظارت كارشناسان مجرب در بخشهاي مختلف الكترو تراپي، مكانوتراپي، كاردرماني و هيدروتراپي مجتمع توانبخشي سپهر موجب شده است که تعداد 7 نفر از مصدومین ضایعه نخاعی نسبتاً از صندلی چرخدار مستقل و با کمک واکر قادر به حرکت شوند و تعداد چهار نفر واکر را کنار گذاشته و با عصا حرکت نمایند و یک نفر عصا را کنار گذاشته و مستقل راه برود. تعدادی از مصدومین ضایعه نخاعی که بعلت جابجائی مهره های کمر از دردهای طاقت فرسا رنج می بردند تحت عمل جراحی قرار گرفته اند و اکنون بار دیگر می توانند زندگی بدون درد را تجربه کنند. کاردرمانی مستمر بیماران فلج مغزی موجب شده است که دو نفر از آنان کنترل گردن خود را بازیابند ، چهار نفر قادر به نشستن و دو نفر توانا به ایستادن و راه رفتن شوند.